Tagarchief: Thomas Hampson

Guillaume Tell

De opera Guillaume Tell van Gioacchino Rossini ging in première op 3 augustus 1829  in Parijs. De opera werd eerder beleefd dan enthousiast ontvangen, maar de kritieken waren bijzonder lovend.
In 2011 was Guillaume Tell in de zaterdagmatinee te horen en het komende seizoen (jan/feb 2013) is deze opera te zien bij De Nederlandse Opera. Een aanrader wat mij betreft!

Hierbij uitvoeringen van de bekende aria van Arnold “Asil hereditaire” vertolkt door de Amerikaanse tenor Gregory Kunde en de aria van Tell “Sois immobile” uitgevoerd door Amerikaanse bariton Thomas Hampson.


Uiteraard is er voldoende materiaal via internet beschikbaar om meer te weten te komen over deze opera. Het libretto kan gevonden worden via http://opera.stanford.edu/Rossini/GuillaumeTell/livret.html

De website van DNO biedt ook de nodige informatie http://www.dno.nl/index.php?m=performances&sm=season&s=367

Thomas Hampson zingt Rheinlegendchen

Mijn favoriete bariton is de Amerikaanse zanger Thomas Hampson. Hij is vandaag jarig. Vanavond zingt hij in het Opernhaus Zurich de rol van Mathis in de opera Mathis der Maler en ik hoop er live bij te zijn.
Thomas Hampson zag ik voor het eerst op televisie tijdens een concert uit de opera van Zurich. Hij viel mij toen niet op, want ik had eigenlijk alleen oog en oor voor een andere zanger die in dit concert de laatste akte van Carmen zong. Een tweede kennismaking volgde bij het bekijken van een dvd van een concert uit de Metropolitan Opera in New York. Daar zong hij ´Largo al factotum´ uit de ´Barbier van Sevilla´ van Rossini. Ik was onder de indruk van die flexibele en naar mijn mening prachtige stem.
Live zag ik hem voor het eerst in 1995 bij het Mahler Feest in het Concertgebouw. Het eerste recital was op 6 mei 1995, zaterdagmiddag. Ik zal het nooit meer vergeten. Ik ging met mijn beste vriendin en wij hoorden allebei voor het eerst liederen van Gustav Mahler. We zaten op het zijbalkon en in de pauze hebben wij een rustig plekje opgezocht. We konden niet meer praten, we waren werkelijk met stomheid geslagen, sprakeloos, overweldigd door deze liederen en hun vertolkers, Thomas Hampson en Wolfram Rieger.
Daar begon mijn grote bewondering voor Thomas Hampson en deze bewondering is er nog steeds. Ik ben blij dat ik hem vanaf 1995 in verschillende theaters in de wereld heb kunnen volgen. Hij heeft mij nooit teleurgesteld. Ik wil niet zeggen, dat hij altijd even goed bij stem was, maar hij geeft altijd alles. En meer kan je volgens mij niet vragen van een zanger.
En ik weet het over smaak valt niet te twisten, maar hij is onbetwist mijn favoriete zanger. Er zijn legio opnames te vinden, maar ter ere van zijn verjaardag moet het natuurlijk Mahler zijn!