Tagarchief: opera

Placido of Piero?

Placido (Domingo) of Piero (Cappuccilli)? Voor mij is deze vraag eenvoudig te beantwoorden: Piero! Ik wil graag uitleggen hoe ik tot deze vraag ben gekomen. Jl. zondagavond keek ik naar een opname van een concert uit het Royal Opera House Covent Garden waarbij winnaars van de Operalia wedstrijd optraden. De Operalia wedstrijd is een initiatief van Placido Domingo.  Voormalige prijswinnaars zijn o.a. Joseph Calleja, Joyce DiDonato, Rolando Villazon, Erwin Schrott.

Tijdens het concert trad organisator Placido Domingo ook zelf op. Als u het operanieuws een beetje hebt gevolgd, dan weet u dat Domingo de laatste tijd zijn repertoire heeft uitgebreid met diverse baritonpartijen. Hij zong o.a. Rigoletto, Simon Boccanegra, Athanael (in Thais). En volgend seizoen staat hij op de planken van de Met als Giorgo Germont in La Traviata.

Bij het concert in Covent Garden zong hij duetten met een aantal voormalige prijswinnaars en ook de aria “Nemico della patria” uit de opera Andrea Chenier van Umberto Giordano. Ik was niet opgetogen over deze vertolking  en evenmin was ik dat over Domingo’s eerdere optredens als Simon Boccanegra en Rigoletto. Gisteren sprak ik hierover met een goede vriendin en zij vertelde mij dat zij juist enorm onder de indruk is van Placido Domingo in deze rollen. Zij roemde zijn gevoel voor theater.  Mij overtuigt hij juist helemaal niet.  En waar ligt dat nu aan vraag ik mij af?

De vriendin in kwestie opperde dat het wellicht zou kunnen liggen aan het feit, dat ik een grote voorliefde heb voor de baritonstem . Ik heb deze rollen dus heel vaak gehoord in een vertolking door een “echte” bariton. Zij deelt die voorliefde voor de bariton niet en kent deze opera’s dan ook minder goed. Zij is een “fan” van Domingo en ik niet.

Het heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar andere meningen.  Ik wil er geen wedstrijd van maken, maar ik ben oprecht benieuwd wat u vindt deze uitvoeringen.  Wellicht kan iemand mij tips geven om op een andere manier te luisteren.  Door tips van mijn goede vriendin heb ik ook leren luisteren naar Anne Sofie von Otter en haar leren waarderen.

Hierbij de twee uitvoeringen van de aria “Nemico della patria”  door Placido Domingo en Piero Cappuccilli. Reacties zijn meer dan welkom!


 


 

Giuseppe di Stefano

Giuseppe di Stefano werd 24 juli 1921 geboren in Motta Santa Anastasia op Sicilië. Hij studeerde in Milaan bij Adriano Torchi en Luigi Montesanto. Na drie jaar militaire dienst vluchtte hij in 1943 naar Zwitserland, waar hij als vluchteling werd opgenomen. Zijn optredens voor de Zwitserse radio trokken veel belangstelling. Di Stefano debuut aan La Scala was in 1947 als Massenet´s Des Grieux.

Zijn debuut aan de Metropolitan Opera van New York volgde in 1948 in de rol van hertog van Mantua in Rigoletto van Giuseppe Verdi. Tot 1952 zong Di Stefano diverse rollen uit het lyrische repertoire aan de Met, waaronder Rodolfo, Faust, Alfredo en Nemorino.

Vanaf 1952 werd Di Stefano gedurende negen seizoenen de belangrijkste tenor aan de Scala. Hij zong hier ook frequent samen met de wereldberoemde sopraan Maria Callas.  Di Stefano voegde ook zwaardere rollen toe aan zijn repertoire (Canio, Turridu, Alvaro, Radames).

In het begin van zijn carriere werd Di Stefano geadoreerd om de prachtige kleur van zijn stem en zijn schitterende pianissimi. Hij was en is nog steeds een groot voorbeeld voor lyrische tenoren.

Helaas liet de overgang naar het spinto vak en het zingen van meer dramatische rollen sporen na op de stem.

Meer informatie is te vinden bij Wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Giuseppe_Di_Stefano

Als muziekfragment heb ik gekozen voor een Italiaans lied van Ruggero Leoncavallo “Mattinata”. Uiteraard zijn er nog veel meer clips van Giuseppe di Stefano te vinden op youtube.

Charlotte Margiono als Fiordiligi

Dit weekend vond ik een opname van Charlotte Margiono uit 1990 in Cosi fan tutte van Mozart bij het doorspitten van mijn dvd´s. Toen ik het opschrift op de dvd las, kwamen de herinneringen direct boven. Ik zag Charlotte Margiono weer op het toneel zitten tijdens het zingen van haar grote aria “Per pieta” en ik hoorde ook haar stem. Mijn ouders waren mee naar deze voorstelling en zij waren net zo onder de indruk van deze geweldige zangeres als ik. Jammer genoeg is bij het overzetten van video naar dvd iets niet helemaal goed gegaan en zit er in “Per pieta” een enorme bromtoon. Maar gelukkig heeft mevrouw Margiono nog een aria in deze opera en die zingt ze minstens zo indrukwekkend “Come scoglio”.


 

Die schweigsame Frau van Richard Strauss

Die schweigsame Frau van Richard Strauss op een libretto van Stefan Zweig ging op 24 juni 1935 in premiere in Dresden.  Karl Bohm dirigeerde deze uitvoering. Na de première volgden nog drie voorstellingen op 26 juni, 8 en 14 juli. Na de vakantie werden alle verdere voorstellingen, ook een gepland gastoptreden in Londen, afgezegd. In heel Duitsland werden geplande nieuwe ensceneringen op advies van de Rijksregering verboden. Tot het eind van de Tweede Wereldoorlog  werd de opera alleen in het buitenland opgevoerd. In Wenen organiseerde de Weense “Richard Strauss-Gemeinde” twee  avonden om de opera voor te stellen waarbij Stefan Zweig aanwezig was. Bij deze avonden op 15 december 1935 en 10 januari 1936 was de componist niet aanwezig. In 1936 volgde ook de Italiaanse première in La Scala, Milaan in het bijzijn van de componist. Ook bij de première in Zurich in 1942 was de componist aanwezig. Internationaal bekend werd de enscenering van Gunther Rennert uit 1959 bij de Salzburger Festspiele. Karl Böhm dirigeerde en de solisten waren o.a. Hans Hotter, Hermann Prey, Fritz Wunderlich en Hilde Güden. Meer informatie via deze link http://en.wikipedia.org/wiki/Die_schweigsame_Frau.

Dit citaat uit de opera van Sir Morosus raakt mij om persoonlijke redenen:

…….Kind, hör mich an!

Ein alter Mann  ist nur ein halber Mann,

denn halb bloß steht er in der Zeit,

sein best’Teil ist Vergangenheit

Sein Aug hat längst sich satt geschaut,

sein Herz geht müd und schlägt nicht laut

Ein Frost sitzt ihm zutiefst im Blut

Und lähmt den rechten Lebensmut

Und weil er selber starr und kalt,

macht er die ganze Umwelt alt.

Er kann nicht munter sein, nicht lachen,

nicht andre froh und freudig machen –

nur einst hat er der Jugend vor,

nur eins, mein Kind, kann er allein:

ein alter Mann kann besser dankbar sein

Il viaggio a Reims van Rossini

Op 19 juni 1825 ging de opera Il Viaggio a Reims van Rossini in premiere in Parijs. De opera werd geschreven ter ere van de kroning van Karel X in de kathedraal van Reims. De premiere was twee weken na de kroning en was zeer succesvol. Rossini besloot na vier voorstellingen om de opera niet meer te laten uitvoeren, omdat hij het als een gelegenheidswerk beschouwde. Hij gebruikte delen voor Le comte Ory.

In 1984 werd de opera voor het eerst weer uitgevoerd tijdens het festival van Pesaro, nadat delen van de partituur waren gevonden in de bibliotheek van het conservatorium van Parijs en de Weense kopie uit 1854 werd gevonden in de Oostenrijkse Nationale Bibliotheek. De Amerikaan Phiip Gosset heeft de hele opera kunnen reconstrueren.

Mijn favoriete opname van de opera blijft die uit de Wiener Staatsoper uit 1988 met o.a. Montserrat Caballe en Ferruccio Furlanetto. Hierbij een fragment, t.w. de finale.