Cecilia Bartoli in het Concertgebouw

Op 25 november stond Cecilia Bartoli weer in het Concertgebouw. Ook voor dit concert had ik de kaart al lang van tevoren gekocht, op dat moment was het programma nog niet bekend. Voor het concert heb ik cd ‘Mission’ slechts eenmaal beluisterd om quasi onbevangen naar het nieuwe repertoire te luisteren.

foto: Lieneke Effern

Het Kammerorchester Basel opende het concert met een ouverture van de hand van Steffani. Nog voor de laatste noot van dit werk was gespeeld, klonk oorverdovend applaus. Ik begreep eerst niet waarom dit gebeurde, maar snel realiseerde ik me dat de deuren boven aan de trap iets te vroeg waren geopend om de komst van ‘La Ceci’ aan te kondigen. Dan sta je daar boven aan die trap en betreed je de arena, want daarmee kon je de sfeer wel vergelijken zondagavond. Een kolkende massa die vol verwachting is van de kunsten die je gaat vertonen. Logisch dat je dan gespannen bent.

Ook dit keer zat ik dichtbij het podium en zo kon ik zien hoe het kleine rechterhandje van Cecilia Bartoli nerveus trilde bij de eerste twee aria’s die zij ten gehore bracht. Maar ergens tijdens de tweede aria nam ze ons allemaal mee aan dat kleine rechterhandje en leidde ons de wereld van Steffani binnen. Ik ken weinig zangeressen/zangers die het publiek in het Concertgebouw zo stil krijgen als mevrouw Bartoli. Je kon op menig moment een speld horen vallen. Dat vind ik zelf de mooiste momenten. Dat je helemaal een kunt worden met de muziek in de prachtige zaal van het Concertgebouw.

Met dank aan diverse mensen die het hebben aangedurfd om tijdens het concert opnames te maken, kunnen heel veel mensen genieten van het talent van deze geweldige vrouw. In de aria ‘Mie fide schieri all’armi’ uit ‘I trionfi del fato’ laat ‘La Ceci’ een staaltje vocale acrobatiek horen van de bovenste plank.

En een van die momenten waarop het muisstil werd, was bij de toegift ‘Lascia la spina” van Handel. De beeldkwaliteit van deze clip is misschien niet de beste, maar geniet gewoon van deze prachtige zangeres.

 

Ik hoop haar nog vele malen te mogen zien in het Concertgebouw. Wat een artieste, wat een vakvrouw!

foto: Lieneke Effern